Kubalski wywodził się z rodziny ogrodników – jego rodzice mięli gospodarstwo na Czystem. W 1932 założył Warszawską Spółdzielnię Warzywników, pełnił też funkcję jej pierwszego prezesa. Kubalski, poza rozwojem własnej działalności, bardzo angażował się w sprawy spółdzielczości, rozwoju warszawskiego warzywnictwa. Zasługą spółdzielni była standaryzacja warzyw uprawianych przez członków, a co za tym idzie poprawa ich jakości; znaczne zwiększenie eksportu warzyw – m.in. cebuli do Wielkiej Brytanii.

Dom przy Drawskiej (dziś Opaczewska 57) zaczął budować ten dom. Nie skończył go przez okres okupacji. Nie skończył go przed śmiercią – zginął w Powstaniu 4 sierpnia walcząc na rogu Młynarskiej i Obozowej podczas natarcia batalionu „Wigry” na niemiecką kolumnę samochodów pancernych. Budowę dokończyła wdowa – Halina Kubalska. Gospodarstwo w rękach rodziny funkcjonowało jeszcze sporo po wojnie…

Rozbity wóz wolskiego Drzymały. Gdzie się podzieje bezdomny?

„Na ul. Elekcyjnej 15 w starym omnibusie na kołach mieszkał od dłuższego czasu bezdomny robotnik Grzegorz Pieszyn – Massalski. Codziennie, gdy opuszczał ruchome mieszkanie i szedł do pracy, zamykał wejście do swego „mieszkania”. Wczoraj, powróciwszy na podwórze domu, Massalski nie zastał już swego domku na kołach. Chudoba była roz-rzucona po podwórzu. Okazało się, że właściciel posesji i starego omnibusu samowolnie eksmitował jego rzeczy, a ruchomy domek zniszczył. Zniknięcie popularnego wozu wolskiego Drzymały, wywołało poruszenie wśród okolicznych mieszkańców. Na miejscu zbierają się grupy ciekawych. Sprawą zajęła się policja, sporządzając protokuł na właściciela posesji, Feliksa Piotrowskiego, za samowolę.”

Foty nie są z Elekcyjnej, ale te kolejarskie wagony mieszkalne to jedyne „Wozy Drzymały”, jakie na mieście widziałem…

Przed samą wojną postawili tu kilka domków. Narożną dwójkę, czwórkę, co teraz ją administracja przejęła, otynkowała i im się jakoś żyje. Szóstkę u Kucharskich, gdzie się dach zawalił i na strychu spora brzoza rośnie, a miejscowe sztajery wieczny bal tu mają. Ósemkę, Łasińskich Mariana i Apolonii, co już nie żyją, a dom powoli umiera. Dalej była dziesiątka, Pierzynowskich, rozebrana dawno temu pod bliźniaki, gdzie w jednym burdel był i się dziewczynki topless opalały, a ja zbyt mały byłem, żeby się zainteresować. Dwunastka, też otynkowana i dalej ceglany domek pod osiemnastką, ukryty w głębi podwórza. To te przedwojenne, reszta mnie nie interesuje, drugie pół ulicy to już osiedle, blokowisko, uliczka jakich sto…

Ja się pod ósemką urodziłem. Dom powstał przed samą wojną. Z tego co wiem, to rodzice śp. Polci Łasińskiej postawili jej chatę jako ślubne wiano. Pochodzili zdajsię z Jelonek. Do wojny nawet nie dokończyli, stanął tylko parter. A może tak miało być ? Po wojnie to znacjonalizowali, Elbud dobudował piętro na mieszkania służbowe. Podobno miał być w ogóle jeszcze jeden blok, ale nie mieli gdzie ludzi poprzenosić. Z tematem nacjonalizacji wiąże się anegdotka, jak to Pani Apolonia poszła do Rady Narodowej i wyraziła co sądzi o Dekrecie Bieruta. Wyraziła w, mniej więcej, takie słowa – „a wy, skurw…ny, jak do fabryki ulotki PPSu nosiłam to dobra byłam, a teraz to co, kamienicznik, burżuj ? Ja p…. taki socjalizm !”. W tych czasach taki ton wymagał odwagi równej wzburzeniu właścicielki. Jej mąż, Marian, latem wystawiał przed dom krzesełko i długie godziny siedział, wygrzewając się w słońcu i obserwując życie ulicy. Póki mógł, wychodził na krótkie spacerki, podparty swą nieodłączną laseczką. Jak to na przedmieściu… Oboje zmarli jakoś w latach 90tych. Chyba wszyscy, którzy mieszkali tu „od zawsze” poumierali. I nikt nie opowie już, jak w koło były łąki, glinki i pola kapusty…

W koło domu był ogród. Moje okno wychodziło na wielką wiśnię, sięgającą powyżej dachu. Wiśnia była spróchniała, miała wielką dziuplę zatkaną jakimiś worami z trocinami. Z domu mogłem zrywać kwaśne owoce. Była grusza, dwie śliwy, porzeczki. Ze studni ciągnęło się wiadra wody do podlewania ogródka. Zawsze suszyły się długie rzędy bielizny… To było dobre miejsce na dzieciństwo…

Dziś z najstarszych mieszkańców nie pozostał nikt. Sad zarósł, wiśnia wycięta, studnia zasypana. Zimą zimno tu jak w psiarni. Dach przecieka. Ściany pękają. I mnie już tam nie ma… Za kilka lat pewnie przejdę się swoją ulicą i zobaczę cegły w oknach i tabliczkę „zagrożenie budowlane”. Takie sielskie uliczki istnieją już tylko we wspomnieniach, albo dogasają na peryferiach Miasta.

Ulica Garbińskiego w 45 roku:

Kierownictwo jej spoczywa w rękach byłego długoletniego kierownika fabryki francuskiego Towarzystwa „Perun” w Warszawie i znanego kupca z branży surowców metalowych p. W. Młodeckiego, współwłaściciela przemysłowej firmy „Spawalnia Metali i Warsztaty Mechaniczne Inż. K. Nadolski i W. Młodecki” w Warszawie, przy ul. Al. Jerozolimskie Nr. 67. Dzięki swym nowoczesnym urządzeniom fabryka „Polski Tlen” będzie w możności rzucenia na rynek poważnej ilości tlenu, przyczyniając się w znacznej mierze do potanienia tak ważnego artykułu jak tlen i uniezależnienia się od konkurencji, spoczywającej w rękach finansistów zagranicznych. Mamy nadzieję, że ta nowa placówka przemysłowa, jako oparta o polskie kapitały i prowadzona przez polskie siły, znajdzie poparcie zarówno wśród polskich przemysłowców, jak i władz państwowych, gdyż pomijając cele czysto przemysłowo-handlowe, nowa fabryka tlenu ma ogromne znaczenie dla celów obrony kraju na wypadek wojny.”

„Firma powyższa egzystuje od września 1933 roku i produkuje całkowity sprzęt spawalniczy a mianowicie wytwornice do acetylenu, palniki do spawania i cięcia, reduktory do acetylenu i tlenu, pochodnie acetylenowe, oraz to wszystko, co wchodzi w zakres spawalnictwa. Jednocześnie prowadzi sprzedaż niezbędnych dodatkowych artykułów do spawania, oraz projektuje wszelkie urządzenia w dziedzinie spawalniczej. Chcąc w dalszym ciągu wpłynąć dodatnio na rozwój spawalnictwa, firma uruchomiła od 1 stycznia 1935 roku własną wytwórnię tlenu pod firmą „Polski Tlen” przy ulicy Mszczonowskiej 12 w Warszawie.”

„Dzięki powstaniu obu firm ceny zarówno na sprzęt spawalniczy i na tlen wydatnie się obniżyły, przez co rozwój spawalnictwa bardzo znacznie się rozwinął, gdyż dziś przy powstałych nowych warunkach pracy nawet najmniejszy warsztat ślusarsko-kowalski jest w stanie posiadać własną spawalnicę, Firma chcąc się  przyczynić do rozwoju spawalnictwa udziela bezinteresownie porad w dziedzinie techniki spawalniczej.”

Notki prasowe pochodzą z połowy lat 30tych… Dziś po fabryczce został pusty plac – zniknęła jak wiele innych śladów historii tego, ruchliwego niegdyś, zakątka Woli.