Dość efektowny gmach miejskich szkół powszechnch powstał w 1906, projektował Henryk Julian Gay. Zafundował go magistrat, żeby na bidnych dzielnicach też szkolnictwo w miarę było. Z początku było tu aż 20 jednoklasówek, w 1915 dwie siedmioklasowe, męska i żeńska. W 1939 część prawej strony zniszczyła bomba, te dzisiejsze szramy to efekt kiepskiej odbudowy. Podczas Powstania był tu szpital, gdzie Niemcy, swoim zwyczajem, wymordowali rannych. Po wojnie znów szkoła, tak już ponad sto lat. Pół Powiśla się tu uczyło, w tym dziadek, ojciec, jeśli tu jeszcze troche rodowitych mieszkańców zostało. Więc sto następnych…

Na Zielnej 49, przy wyjściu z metra stoi sobie mały pałacyk. Wzniósł go Jakub Janasz, finansista, było to w latach 1874-75. Autorem projektu był Jan Kacper Heurich, miał on być w stylu francuskiego renesansu. Wojna obeszła się z pałacem łaskawie, podobnie Ojczyzna w wersji ludowej, tylko wnętrza się poniszczyły. W latach 70 przeszedł renowację, niedawno drugą i wygląda sensownie. Był kiedyś w zabudowie pierzejowej, dziś jest wolno stojący. Po śmierci Janasza jego kobita sprzedała to Czackim (1893), od 1915 mieściła się tu ochrona dla dzieci niewidomych (założone przez Różę Czacką, twórczynię Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi), tuż przed wojną nabył to Polski Związek Przemysłowców Metalowych, kilka lat po wojnie był budynkiem mieszkalnym, aż wreszcie w latach 7o zainstalowało się tu biuro zarządu Pracowni Konserwacji Zabytków w Warszawie. Dziś, jak mnie pamięć nie myli, znajduje się w rękach prywatnych.

Autor się regeneruje. Do końca miesiąca.

Czyli setny spacer po mojej ulubionej z kolejowych uliczek. Od Armatniej, aż po Prymasa. Bo te otynkowane budyneczki są od tego samego osiedla, nie ?

Pod kolażem link do galerii…